فاجعه ای به نام برگزیت

به گزارش سرويس بين الملل خبرگزاري صداوسيما ؛ اینکه بریتانیا چگونه می تواند از بن بست سیاسی «برگزیت» نجات یابد، پرسشی دشوار و پیچیده است اما به راحتی می توان گفت که چطور کار بریتانیا به اینجا رسید.
برگزیت که از همان ابتدا، دستپخت حزب محافظه کار بود، حالا دامان نخست وزیر خودشان را گرفته است. تنش و اختلاف نظرهای داخلی در حزب محافظه کار سبب شد که دیوید کامرون، نخست وزیر وقت بریتانیا طرحی را کلید بزند که با گذشت حدود 3 سال از برگزاری همه پرسی خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا، سرنوشتش نامعلوم است.
ترزا می کمی پس از اعلام نتایج همه پرسی و پیروزی برگزیت، نخست وزیر شد و به سرعت خط قرمزهای پررنگ و سرسختانه ای را درباره توافقش با اتحادیه اروپا پایه گذاری کرد. وی در نخستین سخنرانی اش در همایش حزب محافظه کار در سال 2016 گفت که «برگزیت یعنی برگزیت»! این گفته وی بدان معنا بود که هیچ راه بازگشتی وجود ندارد و بریتانیا باید در هر شرایطی در اتحادیه اروپا خارج شود. او از همان ابتدا شمشیر را برای اتحادیه اروپا از رو بست و وعده داد که بریتانیای خارج از اتحادیه، آینده ای روشن پیش رو دارد. چند ماه بعد نیز گفت که به دنبال پایان دادن به اجرای نظام قضایی دیوان اتحادیه اروپا در بریتانیاست که لازمه اجرای این وعده، خروج بریتانیا از بازار واحد و اتحادیه گمرکی است. او بارها و بارها تاکید کرد که همه باید به خواست مردم احترام بگذارند و برای خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا مانعی نتراشند.
او پیش از برگزاری انتخابات زودهنگام وعده داد که مقابل هر آنکه با برگزیت مخالفت کند، می ایستد. این در حالی که حدود 16.5 میلیون نفر از بریتانیایی ها به ماندن در اتحادیه اروپا رای داده بودند. همین موضع قاطع ترزا می، از همان ابتدا کشور را به شدت دو قطبی کرد.
نخست وزیر فراموش کرد که آرای حامیان و مخالفان برگزیت تا چه حد به هم نزدیک بوده است و مدام با شعار «احترام به خواست مردم»، مخالفان برگزیت را دلخورتر و حامیان برگزیت را سرسخت تر و جدی تر کرد.

 

سیاست های ترزا می، پارلمان را به شدت چند قطبی کرد. توافق های مد نظر نخست وزیر، یکی پس از دیگری رد می شود و طرح های پیشنهادی نمایندگان نیز رای نمی آورد. از دی ماه تاکنون، نمایندگان 3 بار توافق ترزا می درباره برگزیت را رده کرده اند و در مجموع به 15 طرح پیشنهادی نمایندگان برای برگزیت هم رای منفی دادند.
هفته گذشته، جان برکو، رئیس مجلس عوام بریتانیا چهار طرح را از میان پیشنهادات نمایندگان پارلمان برای برون رفت از بن بست سیاسی در این کشور انتخاب کرده بود. در یکی از این طرح ها پیشنهاد شده بود که بریتانیا «اتحادیه ثابت و جامع گمرکی» با اتحادیه اروپا داشته باشد. این گزینه پیش از این با اختلاف اندک ۲۷۱ رای در برابر ۲۶۵ رای رد شده بود. نمایندگان مجلس عوام دوشنبه شب نیز با ۲۷۶ رای مخالف در برابر ۲۷۳ رای به این طرح رای منفی دادند.
در یکی دیگر از طرح ها پیشنهاد شده بود که بریتانیا در بازار مشترک اروپایی باقی بماند. پیشنهاددهندگان خواستار ایجاد منطقه تجارت آزاد بین بریتانیا و اتحادیه اروپا شده بودند. این گزینه که پیشتر با ۲۸۳ رای در برابر ۱۸۹ رای رد شده بود، با ۲۸۲ رای مخالف در برابر ۲۶۱ رای موافق بار دیگر این پیشنهاد را رد کردند.
پیشنهاد سوم، رای عمومی در مورد هرگونه توافق برگزیت بود که این گزینه پیش از این با ۲۹۵ رای در برابر ۲۶۸ رای رد شده بود. این بار نیز این راه حل با ۲۸۰ رای موافق در برابر ۲۹۲ رای مخالف رد شد.
آخرین پیشنهاد هم تمدید فرصت برای اجرای برگزیت از سوی پارلمان بود. نمایندگان مجلس عوام پیش از این با ۲۹۳ رای در برابر ۱۸۴ رای با این طرح مخالفت کرده بودند. دوشنبه شب نیز آنان با ۲۹۲ رای مخالف در برابر ۱۹۱ رای موافق به این پیشنهاد رای منفی دادند.
می توان پارلمان کنونی بریتانیا را در چهار گروه کلی طبقه بندی کرد.
اکنون گروهی از نمایندگان حامی برگزیت در پارلمان که اغلب اعضای حزب محافظه کار هستند، فقط با برگزیت سخت (جدایی کامل بریتانیا از اتحادیه اروپا) راضی می شوند و به هیچ توافقی که به برگزیت نرم بیانجامد رای نمی دهند. این گروه نگران است که هرگونه توافق نرم با اتحادیه اروپا، عملا بریتانیا را در اتحادیه نگه دارد.
گروهی دیگر از نمایندگان محافظه کار، برگزیت بدون توافق را خواستار هستند و معتقدند بریتانیا باید به صورت کامل و سریع از اتحادیه اروپا خارج شود و پس از آن درباره همکاری های آتی با کشورهای اروپایی قراردادهای جدید امضا کند.
گروه سوم از نمایندگان که اغلب هم از حزب کارگر هستند، در واقع با خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا مخالف هستند و معتقدند که در همه پرسی قبلی، مردم اطلاعات دقیق و جامعی از سرنوشت برگزیت نداشتند بنابراین برگزیت باید دوباره به رای مردم گذاشته شود. اغلب آنان همچنین معتقدند که این بار مردم باید در همه پرسی، «چگونگی خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا» را هم تعیین کنند.
گروه چهارم نیز نمایندگانی هستند که استعفای ترزا می و برگزاری انتخابات زودهنگام را خواستار هستند. می توان گفت که این گروه از نمایندگان به هیچ توافق و پیشنهادی درباره برگزیت رای نمی دهند تا ترزا می را  به استعفا و برگزاری همه پرسی مجبور کنند. نکته جالب آنکه خود ترزا می هم از وجود این نمایندگان باخبر است و چند روز قبل، پیش از رای گیری اخیر نمایندگان درباره برگزیت، وعده داد که در صورت رای آوردن توافقش استعفا خواهد داد.

 

نويسنده: الهام عابدینی، کارشناس ارشد مطالعات بریتانیا