با یک گُل هم بهار می شود

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما مرکز ایلام؛ "برتش"؛ منطقه ای که حال و احوال آن از نامش پیداست. یعنی "بیابانِ آتش". بیابانی که در نقطه ی صفر مرزی قرار دارد. دماسنج ها در این دشت، همیشه در اوج به سر می برند و با سقوطِ چند پله ای بیگانه اند. در مسیر که می رفتیم، جای چرخ های ماشین را می شد بر روی آسفالت تفتیده آن دید؛ حتی جانوران و خزندگان بومیِ این منطقه هم تاب تحمل این گرمای طاقت فرسا را نداشتند و نفس، نفس زنان دهانشان را باز نگه داشته بودند. آبِ یخ و بستنی هم در هوای بالای (60) درجه، کاملا بی اثر بود. تا این که به آبادی "برتش" رسیدیم. آبادی ای که همتی مردانه آن را آباد کرده بود. در دلِ آتشی که از هوا می بارید، منظره ی زیبای درخت های سرسبز و قدبرافراشته و صدای جوی های آب، احساس خنکیِ خاصی به آدم می داد.  

پیاده شدیم؛ اینجا همان جایی بود که پایمان را به "برتش" کشانده بود. باغستانِ " صادق کاوری زاده".

یکی از کارشناسان منابع طبیعی دهلران می گوید: اینجا تا قبل از آقای کاوری زاده کشاورزی رونقی نداشت و چیزی به اسم باغ هم اصلا وجود نداشت.

"حسین ملکی" علت اصلی این موضوع را علاوه بر گرمای بالای هوا و شنزار بودن زمین، نبود آب در این منطقه عنوان کرد.

اما "صادق کاوری زاده" صدای آب را در دل بیابانِ برتش جاری کرد

او می گوید: آوردنِ آب به زمین های برتش، رؤیای دوران کودکی ام بود و در تمام این مدت مورد تمسخر و سرزنش قرار می گرفتم. بارها تلاش هایم با شکست مواجه شد؛ اما شکست و سرزنش ها چیزی نبود که من را از پای دربیاورد. تا این که بالأخره موفق شدم به آب شیرین برسم؛ چاهی که هنوز هم تنها چاه منطقه است و تمام مزارع کشاورزیِ روستا از آبِ آن تغذیه می کنند؛ این چاه حتی سقاییِ رزمندگان دوران دفاع مقدس را هم در دفترچه ی خاطرات خود ثبت کرده است. تا قبل از احداث آن رزمندگان، مشکلات زیادی داشتند. یادم می آید یک روز تکه کاغذی از جیب یک شهید پیدا کردم که رویش نوشته شده بود: " مادر! پسرت در گرمایی سوزان و از شدتِ تشنگی شهید شد؛ اما نگران نباش چون خون من رنگین تر از حسین (ع) و بچه هایش نیست." این جمله را که دیدم بسیار متأثر و ناراحت شدم و پیش خودم گفتم کاش می توانستم زودتر به آب برسم.

او با یادآوری خاطرات آن روزها می گوید: دشمن بارها با شلیک توپ به این چاه سعی کرد آن را تخریب کند تا رزمندگان ما را از پای درآورد؛ اما خواست خدا چیز دیگری بود.

بهشتی در دل بیابان؟! چگونه ممکن است...

من با آوردنِ آب، قدم اول را برداشته بودم اما با این وجود گرمای بسیار زیاد هوا اجازه ی رشد درخت و تحقق رؤیای باغداری را نمی داد. بارها و بارها نهال کاشتم حتی برای آوردن نهالِ خوب راهی شیراز و دزفول شدم؛ اما همگی خشک شدند تا این که از خلیج فارس درخت زیتون آوردم و این بار جواب داد. بعد از آن، درخت های مختلف میوه هم کاشتم که ثمر دادند.

"کشاورز نمونه ی برتشی" افزود: در حال حاضر بیش از (100) هکتار بیابان سوزان و بی آب و علف را به باغی سرسبز و پرثمر تبدیل کرده ام. 100 هکتار زمین نیز به کشت گندم، ذرت، انواع حبوبات و آلوئه ورا اختصاص داده ام و حدود 2000 اصله نهال مرکبات را در 7 هکتار زمین، شامل: درخت لیمو ترش ، شیرین و سنگی، پرتقال، نارنج، انجیر، انگور(1 هکتار) ، هندوانه، طالبی، خربزه، خرما   (1 هکتار) ، زیتون، آفتابگردان و ... کشت کرده ام که بارور شده اند و به بازارهای داخلی و کشور عراق صادر می شود.

 او میزان صادرات داخلی را در هر فصل زراعی 700 تن و صادرات به کشور عراق را 300 تن عنوان کرد و افزود: در صورت حمایت بیشتر مسئولان میزان تولید و صادرات را افزایش خواهم داد.

"این کشاورز برتر کشوری" ادامه می دهد: برای اینکه درخت های میوه در برابر بادهای شدید و سوزان برتش دوام بیاورند؛ حدود 22 هزار اصله درخت اکالیپتوس را دور تا دور باغ به صورت کمربندِ بادشکن کاشته ام که علاوه بر محافظت ازباغ و مزرعه هایم، چوب آن را نیز به استان های کشورصادر می کنم.

با یک گل هم بهار می شود

بهشتی که آقای کاوری زاده در دلِ بیابان سوزانِ برتش آفرید، اهالی این روستا را نیز تشویق و امیدوار به کشت و کار کرد.

آقای "بالَوی" یکی از ساکنان این منطقه می گوید: نا امیدی در چهره ی روستا و مردمانش موج می زد تا این که آقای کاورزی زاده، چاه زد و باغداری و کشاورزیِ پر رونقی را راه اندازی کرد. این کارِ او ما را هم امیدوار کرد. خودِ من حدود یک هکتار باغ انگور دارم و حالا کل روستا از آب چاه آقای کاوری زاده که تنها چاه روستا است کشاورزی و باغداری می کنند.

"صادق کاوری زاده"،  2000 رأس دام هم دارد و موجب ترغیب مردم منطقه به دامداری نیز شده است.

همسر آقای بالوی در حالی که مشغول شیردوشی است می گوید: کشاورزی که رونق گرفت، دامداری هم در کنار آن توسعه پیدا کرد و زندگی مردم بهتر شد. حالا دیگر خدا را شکر سفره هایمان پر از برکت شده و نگران بیکاری جوان هایمان هم نیستیم چون که همه مشغول کار کشاورزی و دامداری شده اند.

آقای کاوری زاده توانسته است به تنهایی زمینه ی اشتغال بیش از 30 نفر را به صورت مستقیم در زمین های کشاورزی و باغداری اش فراهم کند.

و خبرِ رونق و آبادانی در برتش

 "مدیر جهاد کشاورزی دهلران" می گوید: در حال حاضر بیش از 1000 نفر بهره بردار در بیش از 6000 هکتار سطح زیر کشت در برتشِ  دهلران مشغول کار و فعالیت هستند و از متقاضیان در این عرصه نیز حمایت می شود.

"احمدی" عمده ی محصولات تولیدی این روستا را گندم، جو، کلزا و صیفی جات عنوان کرد و افزود: از مجموع این محصولات، میزان 7000 تن به سایر نقاط کشور و نیز کشور عراق صادر می شود که نشان دهنده رشد کشاورزی و باغداری در این منطقه گرم و بایر است. 

در کنار کار کشاورزی و باغداریِ آقای کاوری زاده، چشمم به یک استخر پرورش ماهی افتاد که در اطراف آن گل های رنگارنگ هم روئیده بود و رقص پروانه ها و آواز خوانی پرنده ها حس و حال ویژه ای به آن جا داده بود. فضایی که محیط مناسبی را برای آبتنی پرنده ها همراه با نوشیدن جرعه ای آبِ خنک در آن هوای گرم فراهم کرده بود . جای تعجب بود که در آن دمای بالای هوا و شنزار بودن منطقه این استخر پرورش ماهی دیگر چه جور شکل گرفته است.

کاوری زاده در پاسخ به این سوال می گوید: آبی که ماهی در آن پرورش می یابد غنی می شود و در رشد و کیفیت محصولات کشاورزی نقش بسزایی دارد؛ علاوه بر این به اقتصاد خانواده و منطقه نیز کمک می کند.

به گفته "ضیاء کرمی" کارشناس رشته گیاه شناسی: درختان در فرايندی مشابه تعریق بدنِ انسان، بخار آب را از ميان حفره‌های درون برگ‌ها و ساقه‌هايشان در هوا آزاد می كنند که این امر موجب خنک شدن هوا می شود.

و حالا وقتی به برتش و مردمانش نگاه می کنی نه نا امیدی و برهوت را می بینی و نه نشانی از آن گرمای طاقت فرسای معروفِ را؛ اینجا سرسبزیِ درخت ها و گندمزارها و روان بودن جوی های آب، هوای برتش را خنک تر از گرمای دهلران در جغرافیای چشم ها، تعریف و ترسیم می کند. برتشی که دیگر با همه ی کوچکی اش یکی از قطب های مهم تولید در استان به شمار می رود و به راستی که تکرار این جمله در برتش، تکراری نیست که "با یک گل هم بهار می شود"... .

*** زهرا پور اسماعیل