نارضایتی شدید خدمه ناو هواپیمابر فورد برای تمدید ماموریت

به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صدا و سیما؛ براساس گزارش روزنامه آمریکایی وال استریت ژورنال؛  یکی از ملوانان نتوانست در آخرین لحظات حیاتِ جد خود بر بالین او حاضر شود. ملوانی دیگر، پس از نزدیک به یک سال دوری از دختر خردسالش به طور جدی به ترک نیروی دریایی می‌اندیشد. دو ملوان دیگر نیز از معضلات سیستم فاضلاب ناو پرده برداشته‌اند.

بر اساس مصاحبه‌های انجام‌شده با ملوانان حاضر در عرشه و خانواده‌هایشان در آمریکا، تصمیم رئیس جمهور ترامپ بر تمدید مجدد ماموریت ناو هواپیمابر «یواس‌اس جرالد آر. فورد»، آسیب‌های روحی و روانی سنگینی بر آنان وارد کرده است تا جایی که برخی مصمم‌اند پس از بازگشت به پایگاه، برای همیشه با نیروی دریایی وداع کنند.

ناو فورد، به‌عنوان غول‌پیکرترین شناور جنگی ایالات متحده از ماه ژوئن گذشته روی آب بوده است. در ماه اکتبر پنتاگون مسیر این ناو را از ماموریتِ ازپیش‌ تعیین‌شده‌اش در دریای مدیترانه به سمت دریای کارائیب تغییر داد تا از عملیات توقیف نفت‌کش‌ها و تلاش‌های آمریکا برای دستگیری نیکلاس مادورو رهبر وقت ونزوئلا، پشتیبانی کند.

اما اوایل سال جاری، به خدمه اطلاع داده شد که ماموریتشان بار دیگر تمدید شده است و این‌بار باید برای پشتیبانی از حملات هوایی احتمالی آمریکا علیه ایران، با عبور مجدد از اقیانوس اطلس، راهی خاورمیانه شوند. بر اساس تصاویر ماهواره‌ایِ اختصاصی روزنامه وال‌استریت ژورنال، ناو فورد روز جمعه با عبور از تنگه جبل‌الطارق، مسیر شرق را در پیش گرفته است.

مارک مونتگومری دریابان بازنشسته در این باره گفت: اعزام ناو‌های هواپیمابر در زمان صلح، معمولاً شش‌ماهه است و برنامه‌ریزان نظامی تنها چند ماه را به‌عنوان زمانِ احتیاطی در نظر می‌گیرند. اما به گفته وی، ملوانان ناو فورد همین حالا هم هشت ماه است که از خانه دورند و این شرایط، چشم‌انداز یک ماموریت ۱۱ ماهه را ترسیم می‌کند؛ اتفاقی که رکورد طولانی‌ترین ماموریت پیوسته یک ناو نیروی دریایی آمریکا را خواهد شکست.

نیروی دریایی آمریکا در مجموع ۱۱ ناو هواپیمابر در اختیار دارد که همگی تابع برنامه‌ریزی‌های بلندمدت هستند. در هر مقطع زمانی، تعدادی از آنها به اقصی‌نقاط جهان اعزام می‌شوند، شماری در حال انجام رزمایش و تمرین‌های آموزشی‌اند و گروهی دیگر مراحل تعمیر و نگهداری را سپری می‌کنند. در حال حاضر علاوه بر فورد، ناو «یواس‌اس آبراهام لینکلن» و گروه ضربت آن نیز به خاورمیانه گسیل شده‌اند.

یک مقام نیروی دریایی در بیانیه‌ای ضمن اذعان به چالش‌های ذاتی خدمت در این نیرو تاکید کرد که حمایت از ملوانان و خانواده‌هایشان در صدر اولویت‌های فرماندهان قرار دارد.

فشار کاری بیش‌از حد بر خدمه، معضلی است که کل ناوگان نیروی دریایی را تهدید می‌کند و صرفاً به ناو فورد محدود نمی‌شود. در ماه‌های آوریل و مه ۲۰۲۵، ناو هواپیمابر «یواس‌اس هری اس. ترومن» در اواخر یک ماموریت هشت‌ماهه، چندین فروند از جنگنده‌های خود را هنگام مقابله با حملات شورشیان حوثی (انصارالله) در دریای سرخ از دست داد. تحقیقات بعدی نیروی دریایی، «سرعت و فشار بالای عملیاتی» را عامل اصلی این سانحه دانست.

یکی از ملوانان مستقر در ناو فورد در گفت‌و‌گو با ژورنال فاش کرد که بسیاری از خدمه به شدت خشمگین و سرخورده‌اند و شماری از آنها صراحتاً از قصد خود برای خروج از نیروی دریایی پس از پایان این ماموریت سخن می‌گویند.

این ملوان زن افزود: خودش نیز به‌طور جدی به استعفا فکر می‌کند. وی گفت: بی‌نهایت دلتنگ دختر خردسالش است، اما آنچه بیش از همه روح او را می‌آزارد، ابهام و غیرقابل‌پیش‌بینی بودن زمانِ دیدار مجدد با خانواده‌اش است.

تمدید ماموریت‌ها، در عمل به معنای غیبت در روز‌های تولد، مراسم عروسی، مجالس تدفین یا حتی لحظه تولد فرزندان است.

ناخدا دیوید اسکاروسی فرمانده ناو فورد با اذعان به آنچه «تلخیِ گزنده» این تمدید مجدد خواند، افزود: این تصمیم حتی شخص او را نیز غافلگیر کرده است. وی در نامه‌ای به تاریخ ۱۴ فوریه خطاب به خانواده‌های خدمه نوشت که خودش هم انتظار داشته ظرف چند هفته به خانه برگردد و مشغول تعمیر حصار حیاط خانه‌اش شود.

اسکاروسی در این نامه که به رویت ژورنال رسیده، نوشته است: «من با بسیاری از ملوانان شما صحبت کرده‌ام؛ کسانی که در حال تقلا برای کنار آمدن با لغو برنامه‌های سفر به دیزنی‌ورلد، عروسی‌هایی که از قبل قول حضور در آنها را داده بودند و تعطیلات بهاری در بوش‌گاردنز هستند.»، اما وی در پایان نامه تاکید می‌کند: «با این حال، زمانی که کشورمان ما را فرامی‌خواند، ما لبیک می‌گوییم.»

البته هضم این فداکاری برای همه ۵ هزار خدمه ناو آسان نیست. بسیاری از ملوانان فورد را مردان و زنان جوانی در اوایل دهه بیست زندگی‌شان تشکیل می‌دهند که دلتنگ آغوش والدین و غذا‌های خانگی‌اند. برخی دیگر خود تشکیل خانواده داده و فرزند دارند. آنها می‌کوشند از طریق تماس‌های تلفنی و پیام‌های واتساپ، ارتباط خود را با عزیزانشان حفظ کنند، اما تدابیر شدید امنیتی پیرامون تحرکات ناو‌های هواپیمابر، این ارتباطات را به شدت پراکنده و غیرقابل‌پیش‌بینی کرده است.

در مقابل، گروهی دیگر از ملوانانِ ناو فورد، این دوری‌های طولانی‌مدت را صرفاً اقتضای شغل خود می‌دانند. یکی از آنها به ژورنال گفت با وجود اینکه تمدید ماموریت طاقت‌فرسا بود و رمقی برای کسی نمانده، اما همه ملوانان از روز اول می‌دانستند که چه مسیری را انتخاب کرده‌اند. به گفته وی رسالت آنها دور نگه داشتن آتش جنگ از مرز‌های کشور است؛ رسالتی که تاوان آن، تن دادن به چنین ماموریت‌های طولانی و پر استرسی است.

دریاسالار داریل کادل فرمانده عملیات نیروی دریایی، در نشست خبری ماه ژانویه خود با ابراز تاسف از طولانی شدن اعزام‌ها، به تبعات مالی سنگین این مسئله برای نیروی دریایی و همچنین بار روانی خردکننده آن بر دوش خدمه و خانواده‌هایشان اشاره کرد.

ماموریت‌های طولانی‌مدت همچنین استهلاک شدیدی برای خود شناور‌ها به همراه دارد. به گفته مونتگومری، پس از هشت ماه دریانوردی، تجهیزات رو به خرابی می‌گذارند و به تعویق افتادنِ برنامه‌های ازپیش‌تعیین‌شده برای تعمیر و ارتقای ناو، زمان‌بندی کارخانه‌های کشتی‌سازی را مختل می‌کند. وی تاکید کرد که این وضعیت اثری دومینووار بر چرخه تعمیرات و آموزش سایر کشتی‌های ناوگان می‌گذارد.

برای «جیمی پراسر» شهروند ساکن ایالت پنسیلوانیا، دیگر عادی شده است که در زمان قرارگیری ناو در «حالت شبح» (سکوت کامل رادیویی و راداری)، دو تا سه هفته مطلقاً هیچ خبری از پسرش که مسئول کنترل عرشه پرواز ناو فورد است، نداشته باشد. تا اینکه ناگهان ساعت ۳ نیمه‌شب زنگ تلفن به صدا درمی‌آید و پسرش از یک بندرگاهِ بینِ‌راهی با او تماس می‌گیرد.

به گفته پدر، این ملوان جوان که خود دو فرزند دارد، در طول ماموریت فعلی نتوانسته است در مراسم درگذشت جدش حضور یابد و در روز‌های تلخِ طلاقِ خواهرش و دوران بیماری برادرش نیز غایب بوده است. او حتی فرصت نکرده تعمیرات ضروری خانه‌اش، نظیر رنگ‌آمیزی نمای بیرونی را انجام دهد.

پراسر افزود: پسرش بدون ذکر جزئیات به مشکلاتی در سرویس‌های بهداشتی ناو اشاره کرده است. شبکه رادیویی ان‌پی‌آر نیز در ماه ژانویه برای نخستین بار گزارش داد که تعدادی از توالت‌های ناو فورد از کار افتاده‌اند.

یک مقام نیروی دریایی در این باره توضیح داد که سیستم فاضلاب فورد که با استفاده از فناوری مکشِ خلأ، پسماندِ حدود ۶۵۰ توالت موجود در ناو را دفع می‌کند در طول این ماموریت دچار نقص فنی شده و به طور میانگین روزانه یک درخواست تعمیر برای آن ثبت می‌شود. با این حال، وی تصریح کرد که وضعیت رو به بهبود است و این نواقص، خللی در توانمندی ناو برای اجرای ماموریت‌هایش ایجاد نکرده است.

«رُزارین مک‌گی» که همسر یکی از ملوانان ناو فورد است، با اشاره به قطع شدنِ چندروزه‌ی سیگنال‌های ارتباطی ناو، حفظ ارتباط با عزیزان را چالشی جان‌فرسا توصیف می‌کند. مک‌گی که در هشت ماه گذشته همزمان با حضور همسرش در دریا به‌تنهایی در شهر ویرجینیا بیچ زندگی کرده است، مرتباً برای همسرش نامه‌های دست‌نویس و بسته‌های پستی می‌فرستد. وی تاکنون ۱۷ جعبه حاوی مواد غذایی و هدایای کوچک برای او ارسال کرده است.

وی با بیان اینکه شنیدن خبر تصمیم ترامپ برای تمدید ماموریت ناو «قلبش را شکسته»، گفت: من مجبورم اینجا به تنهایی سر کنم، فارغ از اینکه این تنهایی تا چه حد منزوی‌کننده یا طاقت‌فرسا شود.

«شارلین پوستون» به ژورنال گفت: همه‌چیز را برای بازگشت پسرش در روز دوم فوریه مهیا کرده بود. پسر او تکنسین مهمات هوانوردی است و وظیفه بارگیری بمب روی جنگنده‌ها را بر عهده دارد. او و مادرش برنامه‌ریزی کرده بودند تا با رانندگی از شهر محل سکونتشان در ایالت می‌سی‌سی‌پی تا ویرجینیا، به استقبال او بروند. او حتی یک اقامتگاه و یک خودروی کرایه‌ای نیز رزرو کرده بود. اما در ۲۲ ژانویه، پسرش با ارسال پیامی از او خواست همه‌چیز را لغو کند، چرا که به‌تازگی خبر تمدید مجدد ماموریت به آنها ابلاغ شده بود. این مادر می‌گوید با خواندن این پیام بغضش ترکیده و به گریه افتاده است.

پوستون گفت: من بی‌صبرانه منتظر بازگشت او هستم. آنها خیلی جوانند و در چشم ما هنوز بچه‌اند. با این حال، وی افزود که پسرش هنوز روحیه خود را نباخته و از او خواسته برایش دستمال مرطوب و کلوچه بفرستد.

«اسکات تاملین» از ایالت ویرجینیا می‌گوید: پسرش که ناظرِ تدارکاتِ ورودی به ناو فورد است، از کیفیت غذای ناو رضایت ندارد. به گفته تاملین، پسرش مرتباً از خانواده می‌خواهد که برایش ماکارونی و پنیر، گوشت کنسروی و سس تند بفرستند. دوست‌دختر این ملوان نیز هرازگاهی وانت او را در خانه روشن می‌کند تا از سلامت موتور آن مطمئن شود.

تاملین همچنین گفت: پسرش به او خبر داده که مشکل سیستم فاضلاب ناو تحت کنترل درآمده است. طبق گفته وی فاجعه‌بارترین اتفاق در این زمینه زمانی رخ داد که فردی در پایین‌ترین عرشه ناو، زباله‌های خود را به داخل یکی از توالت‌ها انداخته بود.