شهید کرمی مردی که تکرارشدنی نبود

به گزارش خبرگزاری صداوسیما، مرکز البرز، شیدا رضایی، همسر شهید پاسدار مجتبی کرمی، با حضور در برنامه «سین هشتم» صداوسیمای البرز، از ویژگی‌های اخلاقی، خانوادگی و اعتقادی همسر شهیدش سخن گفت و اظهار کرد: همسرم مردی با احساس مسئولیت بسیار بالا بود و شغل خود را با باور، ایمان و اخلاص انتخاب کرده بود. پیش از آنکه فرمانده باشد، به گفته سربازانش، برای آنان همچون یک پدر بود.عید سال گذشته، پیش از شهادتش، در کنار سربازانش حضور داشت تا مایه دلگرمی آنان باشد. من ۳۱ سال در کنار او زندگی کردم و در تمام این سال‌ها، ایمان، نظم و تقید او به مسائل دینی را به‌روشنی دیده بودم.

 

همسر شهید کرمی در این برنامه تلویزیونی ادامه داد: نماز اول وقت برای او اهمیت زیادی داشت. همیشه ابتدا نماز پدر مرحومش را به‌جا می‌آورد و سپس نماز خودش را می‌خواند. هر زمان که مادرش با او تماس می‌گرفت، آغاز صحبتش دعای عاقبت‌بخیری بود.

 

وی با اشاره به دوران نوجوانی شهید کرمی گفت: او در ۱۲ سالگی پدرش را از دست داد و از همان زمان نان‌آور خانواده شد. با وجود سن کم، از بلوغ فکری بالایی برخوردار بود و عقلش فراتر از سن و سالش عمل می‌کرد.همسرم با نخستین حقوق خود به خواستگاری من آمد. من در آن زمان کم‌سن‌وسال بودم و در ابتدا درک کاملی از آرمان‌ها و باورهای او نداشتم، اما به‌تدریج با اعتقادات، علایق و روحیاتش آشنا شدم.

 

وی در برنامه زنده تلویزیونی تصریح کرد: تلاش می‌کردم فضای خانه را آرام و امن نگه دارم تا او با آسودگی خاطر به مسئولیت‌هایش برسد. او همیشه می‌گفت تا خدا نخواهد، برگی از درخت نمی‌افتد.

 

همسر شهید کرمی با بیان اینکه شهادت آرزوی همیشگی او بود، گفت: من نیز به او می‌گفتم دعا می‌کنم همراه تو به شهادت برسم.

 

وی درباره رابطه شهید با فرزندانش افزود: ما دو دختر داریم و پدرشان با آن‌ها بسیار مهربان، باعطوفت و دلسوز بود. او فردی بسیار پرانرژی بود و برای تمام بخش‌های زندگی‌اش برنامه داشت. 

 

وی با حضور در برنامه صدا و سیمای البرز بیان‌کرد: در طول سال چندین بار قرآن را ختم می‌کرد و برای فرزندانش نیز، جز در زمان مأموریت، برنامه‌های تفریحی و تربیتی مشخصی در نظر می‌گرفت. انسانیت، بزرگواری و تقوای او از مهم‌ترین درس‌هایی بود که از همسرم آموختم.

 

وی با اشاره به آخرین دیدار خود با شهید کرمی خاطرنشان کرد: دو ساعت پیش از شهادت، او را دیدم. آن روز بسیار خسته بود. وقتی محل حادثه هدف قرار گرفت و با توجه به نزدیکی منزل‌مان به آنجا، مطمئن شدم اتفاقی رخ داده است. به‌سرعت به سمت محل کارش دویدم و از خدا می‌خواستم یک‌بار دیگر او را به من ببخشد، اما زمانی که همکارانش را دیدم، فهمیدم همسرم از نخستین شهدای آن حادثه بوده است. ما یک فرشته زمینی را از دست دادیم؛ مردی که تکرارشدنی نبود.